In den letzten 24 Stunden sind wir ein 140er Etmal gelaufen. Fantastisch! Der Wind hat wieder etwas gedreht und wir laufen südlicher, als gestern. Je weiter wir nach Süden kommen, sollte er dann östlicher wehen und wir gehen zurück auf direkten Kurs. Heute sind wir beide irgendwie platt, wie erschlagen. Ob das an dem grauen Wetter liegt? Dicke Wolken am Himmel, gräuliche Stimmung. Dafür aber warm und die Wellen sind etwas kleiner geworden. Eben saß ich fast zwei Stunden mit einem (zum Beginn heißen, zum Ende hin kalten) Kaffee unter der Sprayhood und habe auf den Atlantik hinausgeschaut. Ich könnte das echt den ganzen Tag machen. Zusehen, als “Non-conformist” von den Wellen angeschubst wird und dann hinuntersurft. Der Windsteueranlage bei ihrer Arbeit zuschauen. Sie hat ordentlich zu kurbeln, aber das Kielwasser sieht fast gerade aus. Ohne das Ding müssten wir ständig selbst steuern und wären noch müder, als ohnehin schon. Dabei machen wir doch gar nicht so viel. Om de nacht door te blijven (bewaker), slaap, lezen en eten. Dit doet me denken aan mijn studententijd 😉 Toch zegt Cati, Ik zou veel gewicht hebben verloren. Het kost kracht en moeite om jezelf voortdurend in balans te houden en jezelf te ondersteunen bij elke activiteit. Gisteren leek het wel Kerstmis. Want er was aardappelsalade met worstjes, Cati-stijl. Lekker. Als resultaat, omdat er te veel aardappelen en eieren over waren, heb het vandaag als ontbijt gehad “Mecklenburger Bauernfrühstück”. Een herinnering aan een geweldige jeugd met mijn vader rond de Mecklenburgse Meren. Toen ik 14 was, Mijn oom en hij kochten een oude rubberboot voor ons, Type Atlantaflamingo. Na mijn sloep van 500 DM de eerste echte kajuitboot. Eigenlijk een heel vreemd schip, met zijzwaarden. Twee zwaarden dus, die uit de bakdozen worden gevouwen. Plus een kleine hut, Eén van ons moest altijd buiten onder het tentzeil slapen. Maar dat stoorde ons niet, We hebben een prachtige eerste zomer gehad met zeilen op de Müritz helemaal naar Plau. Tot op de dag van vandaag één van mijn favoriete zeilgebieden. En toen stond er op elke hoek wel een boerenontbijt (dat ik ook op elke hoek at). Daarom doet het boerenontbijt mij altijd denken aan onze allereerste reis samen. Cati heeft weer een boek uit, leest nu “Dief en nietsnut”. Verder kan ik me niet veel meer herinneren van gisteren. Außerdem sollte die Sendung erst nach der letzten Wiederholung in die Mediathek aufgenommen werden, We zijn in transatlantische modus aangekomen 😉 Johannes