Geachte lezers,

Het is vrij zeldzaam om hier iets nieuws van ons te lezen. Sehr, zeer zeldzaam. Het charterleven heeft ons stevig in zijn greep. We ervaren hier een aantal inspannende situaties, Maar bovenal: heel veel mooie dagen op de Bahama’s. Ook na tweeënhalf jaar is het voor ons nog steeds een droomgebied en we zijn er altijd blij mee, als onze gasten net zo enthousiast zijn over de geweldige eilanden als wij.

Maar nu zijn onze dagen hier geteld. Over iets meer dan zes weken vertrekt Johannes met drie vrienden voor de volgende Atlantische oversteek. Helaas ben ik er deze keer niet bij. Maar de reden kon niet beter zijn: Wij krijgen baby's in september.

Het besluit om naar huis te komen, wij hebben elkaar vorig jaar al ontmoet. De baby was dus niet doorslaggevend 😉 Vergelijkbaar met onze beslissing, om in de chartersector te komen, Deze beslissing was ongelooflijk moeilijk voor ons. Maar net als toen is er een enorme last van ons hart gevallen, toen we haar eindelijk ontmoetten.

Als wir 2016 verplaatst naar de catamaran, het was alsof ik werd gepromoveerd van dienaar tot koning. De eerste maanden durfden we het niet eens toe te geven, dat dit nu ons schip is, maar beweerde zich te schamen toen hem in de haven werd gevraagd, wij zijn slechts het transferpersoneel. Wij zagen deze kans meteen als zodanig, wat het vandaag de dag nog steeds is: Die Möglichkeit, door hard werken veel te bereiken. Ons doel: Om de termijn iedere maand op tijd en volledig te kunnen betalen. Gelukkig is ons dat altijd gelukt. De prijs hiervoor is een verhoogde werkdruk en het vrijwel volledige verlies van privacy. Vanwege het korte seizoen van een half jaar en het feit, dat we de rest van het jaar ook financieel moeten dekken, de tours liggen zo dicht bij elkaar, dat we maar met zijn drieën zijn “vrij” avonden per maand zijn beschikbaar – waar wij de boot schoonmaken, repareren, winkelen. Wat lijkt op een droombaan onder palmbomen, het is echt hard werken, constante herhaling en uiterlijk wanneer het toilet voor de zoveelste keer geblokkeerd is, de droombaan verandert in een rotbaan. Geen klacht daarover. Gewoon een verklaring.

Bij verhuizing van “Maverick te” We wilden het ons gewoon niet te gezellig maken tegenover de kat. Het was ons heel duidelijk: De charteractiviteiten zijn een tijd waarin we geld verdienen, waarna we de kat zullen verkopen en een nieuwe monohull zullen kopen. Het afgelopen jaar is het meerdere keren bijna te koop geweest, die vervolgens om verschillende redenen mislukte. Bovenal hebben we het gemerkt: Om iemand het schip te kunnen laten zien, terwijl we er voortdurend mee in beweging zijn, is moeilijk tot onmogelijk. Vooral onder de Duitse vlag – wat de afzetmogelijkheden voor Europa vergroot, Maar hier is het nogal suboptimaal. Dus uiteindelijk werd de beslissing genomen: De boot moet naar Europa!

Toen dat besluit eenmaal viel, er was geen houden meer aan. Het perspectief, Binnenkort kunnen we vrienden en familie weer regelmatig zien, ein Sozialleben aufzubauen, einen geregelten Alltag zu haben und ja, auch der ständig knallenden Sonne zu entkommen, ist nach dann fünf Jahren auf Reisen überwältigend schön.

Mit der Charterei aufzuhören, ist ziemlich blöd. Wir haben eine 100% Auslastung in den Bahamas, Anfragen für eine neue Saison und eine Warteliste. Gleichzeitig sind wir aber überzeugt, dass es genau das Richtige für uns ist.

Wir kommen also nach Hause. Auf dem Weg dorthin wollen wir gern noch Gäste mitnehmen. Im Gegensatz zu den Bahamas gibt es dort noch freie Plätze. Durch die Schwangerschaft sind die Termine noch einmal durcheinander geworfen worden und wir müssen Portugal, wie original hier angekündigt, leider auslassen, um rechtzeitig zur Geburt in Deutschland sein zu können. Maar we gaan naar een gebied van absoluut verlangen, dat weten we nog niet eens: Schottland. Je kunt de route op de kaart zien. De data zijn eindelijk bekend en we kijken uit naar alle zeilers, die samen met ons Schotland willen verkennen. De data en voorwaarden vindt u hier: LINK.

Maar de tijd om geld te verdienen is nog niet voorbij. Johannes wordt vanaf dit najaar redacteur boten werk. Dit is ons doel, om zich niet te veel in Duitsland te vestigen, om op een gegeven moment als groepje van drie een nieuwe poging te wagen. Dit keer met een financieel kussen.

En welke boot?? Op de een of andere manier hebben we niet meer zo'n duidelijke lijn als aan het begin van onze reis met de kat. Vreemd genoeg zijn er de afgelopen maanden het een en ander over ons heen geslopen, wat ook handig kan zijn voor toekomstige eigenaren, Eerst en vooral vonden wij het erg leuk. Een windgenerator bijvoorbeeld (“Zodat we voldoende elektriciteit hebben voor de koelkast, gasten hebben immers koude dranken nodig!”). Of nieuwe zitkussens in één kleur, wat wij leuk vinden (“Zodat de gasten lekker en comfortabel zitten!”). Of optimalisaties voor onze cabine (“Ehhh – zodat de gastheren een goede nachtrust hebben – daar worden de gasten blij van!”). Helemaal niets, die ons permanent aan de boot of oplossingen binden, dat alleen wij begrijpen. Maar uitdrukking van het feit, dat we elkaar langer op het schip zullen zien. Wat dacht je van een kantoorruimte in één hokje, als we in Duitsland zijn? Een andere als kinderkamer?

Fakt ist, dat we tot maart 2020 zal op het schip in Hamburg wonen. Dit zal in veel opzichten spannend voor ons zijn. Daarna moeten we de ligplaats vrijmaken voor vakantiebootvaarders. Tot die tijd hebben we nog een bedenktijd om over na te denken, hoe het met ons gaat en “Maverick XL” zou moeten doorgaan. Nu is het echt een kwestie van het hart. Hoe kon het zover komen?? 😉 Laten we de katalysator behouden en hem nog minstens tien jaar afbetalen? Dat doen andere mensen immers ook voor hun huis. Of luisteren we naar de rede, verkoop de boot en investeer in een kleinere monohull, Onze schulden zijn ineens weg en vanaf nu kunnen we elke euro voor de verandering eens in onze zak stoppen?

Tot die tijd geniet ik van de laatste weken op mijn geliefde Bahama's – en hoop, dat we het binnenkort aan ons kind kunnen laten zien. Wat er ook mag komen, Ik heb er absoluut vertrouwen in. Allemaal critici, klagen, Ondanks twijfels en slechte wensen hebben we een fantastische tijd gehad. Als ik terugkijk op de laatste vijf jaar van ons leven, Dan moet ik de tranen behoorlijk bedwingen – Het zijn zeker gewoon de zwangerschapshormonen 😉

Hoe

Met zijn tweeën in de oude strandhut WERNER-Illustrator Brösel 🙂