Wir haben eine anstrengende Nacht hinter uns. Dabei fing es so herrlich an: Achterlicher Wind von zehn Knoten schob uns unter Parasailor (125 m) in die Nacht hinein. Na de pikdonkere nachten van de etappe naar Bermuda is de maan nu elke nacht bij ons en verlicht de zee. Daarnaast is het weer een paar graden warmer geworden en konden we van vier lagen kleding weer naar drie lagen in de stijl van een ui. Jens en ik hadden weer het eerste horloge 22 Klok up 1 uur en alles was stil. We zaten vrolijk onder de sterrenhemel, dronk een hete bouillon en had niet veel anders te doen dan toekijken hoe de stuurautomaat stuurde.
De wisseling van de wacht was voorbij 1 in de ochtend en we konden in het bed stappen.
Ongeveer anderhalf uur later word ik wakker, omdat het schip ongewoon sterk slingert wanneer het van de golftoppen naar beneden komt. Momenteel controleer ik via WiFi de plotter op mijn mobiele telefoon in mijn bed, of koers en snelheid op enigerlei wijze zijn veranderd, dan gaat mijn deur open. “De wind is aanzienlijk toegenomen”, zei Sammy, ” Ik denk dat we de Parasailor moeten weghalen.”
Hoog tijd, omdat de windmeter al naar boven wijst 20 Knooppunt. Oliejassen en reddingsvest aan en uit. Het probleem met het grote zeil is echter wel, dat zodra de timing wordt gemist, de vleugel zoveel lift krijgt, dat de bergingsslang nauwelijks over het zeil getrokken kan worden. Het inkepen van de schotten naar de loef werkt ook niet zo goed, want dan vouwt het naar lijwaarts en begint daar te slaan, omdat hij dat niet doet (zoals de spinnaker) in de luwte van de Groß. Uiteraard kunt u de genua uitrollen, maar daar ontbreekt meestal een lier voor, omdat de neerhouders en schoten erop liggen. “Los, Laten we het eerst zo proberen”, Ik stel voor om in de spotlights op het voordek te gaan staan en aan de herstellijn te gaan trekken. Keine Chance, de trechter wil niet naar beneden komen. Opeens valt Sammy aan en ik ben verrast, hoe sterk hij is. Net als de groene Hulk staat hij daar op het voordek, brult en rukt tegelijkertijd aan de riem, totdat het zeil in de tas zit. Ik kan het trekken nauwelijks bijhouden. Ik ben onder de indruk. “Het werkt”. Bij het vastmaken van de val aan de kofferbak van de gennaker steun ik op de waterstag en dompel ik mijn been even helemaal onder in zee. Atlantische doop. Schiete, Ik zou ook rubberen laarzen aantrekken.
Omdat we het niet weten, hoe sterk de wind toeneemt, Eerst draaien we gewoon de genua uit en rennen met de wind mee. Ik kan nog een uur in het bed blijven tot mijn wacht begint, maar nog steeds vol adrenaline van de nachtelijke zeilmanoeuvre kan ik nauwelijks slapen.
Kort na 5 In de ochtend breekt het eindelijk aan, de wind is wat gaan liggen en draait naar het zuiden. Tijd voor een nieuwe zeilmanoeuvre. Met luid geraas breng ik het laken voor de gennaker (95 m) over het gangboord, span de eindeloze riflijn en monteer de roller op de stam. Hijs dan het zeil. Over 20 Het duurt minuten, totdat alles is geïnstalleerd en Jens het zeil uitdraait , zittend op de boeg van de bakboordromp en de rem van de riflijn. Er komt weer een golf over mij heen. Het schip neemt onmiddellijk snelheid op en vaart de zonsopgang tegemoet. Een prachtig beeld. Jens maakt foto's. Een goed uur later zitten we al in de cockpit met een kop koffie, wanneer Michi en Sammy op wacht verschijnen. “Wanneer heb je de gennaker afgesteld??” ze zijn verbaasd. Ze hebben zich volledig verslapen. Lijkt, alsof we allemaal een beetje uitgeput waren.
De wind helpt ons hierbij 16 Knopen van schuin naar achteren tot een geweldige haastige rit 9 Knooppunt. Prachtig. De wind blijft langzaam veranderen en daarom zullen we in de middag waarschijnlijk weer teruggaan naar conventioneel zeilen en naar het oosten varen. Blöd, dat de golven dan weer van de zijkant komen en tegen de lijzijde van de romp beuken. Maar de zaken gaan goed vooruit. Alleen 1545 Zeemijl naar Horta.